Het is een reactie op de populariteit van de reproductiegrafiek en de fotografie, die gericht zijn op massaproductie. Etsen in soepele wasgrond lijkt op tekenen: de hand van de kunstenaar is goed zichtbaar. Rond 1870 beginnen kunstenaars, waaronder de Franse Félix Buhot en Edgar Degas, te experimenteren met inkten, papier en drukprocessen. Zij kijken de kunst af bij Rembrandt, die ook zelf zijn etsen drukte op verschillende papiersoorten. In Engeland zijn het onder anderen kunstcriticus Philip Gilbert Hamerton, Sir Francis Seymour Haden en James McNeill Whistler die de ets nieuw leven inblazen. Tijdens deze periode leeft ook in de Verenigde Staten en in Nederland de belangstelling voor de ets op.
Aan de slag met de collectie:











































